Ik had al vaker op het internet zitten kijken naar een Duits modelvlieg-evenement omdat daar vaak grote tot zeer grote modellen te zien zijn en er ook veel modellen vliegen met echte straalmotoren. Allemaal erg spectaculair. Het wordt georganiseerd op het vliegveld van Aero Club Rheidt bij Niederkassel, dat iets onder Keulen ligt.

In de 1e week van augustus werd het weer georganiseerd en ik vond dat het tijd werd er eens naar toe te gaan. Het is tenslotte maar zo'n 2,5 uur rijden. Valt best mee.

Het modelvliegveld was al van ver te zien doordat er op dat moment zo'n 5 a 6 flinke modellen rondvlogen. Ook was er een gigantisch maisveld dat diende als parkeerterrein (ehhh, ja, de mais was er al af waar al honderden auto's op stonden. Verder ook een hele grote drukte met tientallen caravans, Campers, busjes en aanhangers en natuurlijk een hele menigte mensen. Ik zie dat op onze modelvliegtuigclub in Boxtel nog niet gebeuren…

Helaas was het weer niet best en vielen er regelmatig buien. Daarom zaten heel veel mooie en grote modellen onder grote zeilen verborgen. Maar, ik heb toch een paar spectaculaire modellen zien vliegen. Een Starfighter bijvoorbeeld die met zijn straalaandrijving 300 km per uur haalde. Goeiedag, wat ging dát hard. Opvallend vond ik een zwever (met een spanwijdte van een meter of 5) met straalmotor. Ik zie er voor een zwever het nut niet zo van in, maar spectaculair is het wel. Er werd overigens best veel met straalmotoren gevlogen. In Nederland vaak vanwege de lawaai-overlast niet mogelijk, maar er is daar blijkbaar nog ruimte genoeg.

Er vlogen ook twee modellen van een Lockheed Superconstellation (de "Conny"). Het allerlaatste echt grote propellor-passagiersvliegtuig met vier 18-cilinder motoren. Vanwege die 18 cilinders waren die motoren zó ingewikkeld en kwetsbaar dat dit vliegtuig ook wel het beste driemotorige vliegtuig werd genoemd omdat er tijdens de vlucht regelmatig eentje uitviel. Ooit…. wil ik ook nog een model van die kist bouwen…

Na de zoveelste bui had ik het wel gehad en wilde ik van de gelegenheid gebruik maken de Dom van Keulen eens te bekijken en een half uurtje later was ik in het centrum van Keulen aan het zoeken naar een parkeergarage. Dat viel echter niet mee zodat ik de auto even aan de kant zette om aan de Tomtom te vragen of zij er een wist vinden en dat lukte. Ik heb voor de zekerheid maar een foto genomen van het bordje aan de uitgang zodat ik tenminste kon kijken in welke straat dat ook al weer was…

In het centrum kon je zowat over de koppen lopen. Wat een drukte!. Maar, de Dom was redelijk dichtbij zodat ik al snel tegen die twee torens aan keek. Goh, was is dát ding groot… Natuurlijk binnen rondgelopen en foto's gemaakt. Schitterende gebrandschilderde ramen trouwens hoor. Op de foto's zijn ze lang zo mooi niet. Ik wilde ook nog even naar het water lopen, maar daar staken de weergoden een stokje voor. Ik heb een hele tijd staan schuilen want het plensde. Ik heb het zelfs óók nog in Keulen horen donderen Omdat ik zowat naast de Dom stond zag ik ook al die waterspuwers ineens 'tot leven komen'. Een erg grappig gezicht.

En toen maar weer naar huis. De Tomtom heeft me weer prima thuis gebracht. Komende week maar weer eens naar ons modelvliegveld en kijken of ik weer wat rondjes kan maken. Afgelopen vrijdat toch maar mooi voor het eerst helemaal solo geweest (opstijgen, vliegen en landen).

Klik op het plaatje voor méér foto's

Onderstaande foto laat zien dat sommige modellen erg groot zijn. Voor een overzicht van de modellen die te zien waren kun je op de foto klikken:

In het zwemclubje van 6 man, waar ik al meer dan 30 jaar wekelijks samen mee zwem, is een tijdje geleden het idee geboren een 24-uurs estafette marathon te organiseren voor een goed doel. Het doel was al snel gevonden, dat werd het Koningin Wilhelminafonds.

De plannen zijn als volgt:

• Wij zwemmen in 24 uur ieder 8 uur in een estafette. Dat wil zeggen dat we een uur zwemmen en dan twee uur rust hebben,

• Zoveel mogelijk mensen kunnen meezwemmen,

• Natuurlijk zoeken we sponsors voor elke baan die er gezwommen wordt,

• Het moet een groot feest worden met muziek (b.v. bands en koren) en zoveel mogelijk publiciteit,

• En dat moet dan zoveel mogelijk geld in het laadje brengen voor het goede doel.

 Er moet nog veel geregeld worden, maar daar hebben we nog even de tijd voor. In principe is het evenement gepland aan het begin van de schoolvakantie 2012, in het weekeinde van 7 en 8 juli.

We hebben in ieder geval al de medewerking van het zwembad “Dommelbad” in Boxtel voor de extra training en het evenement. De hoofd-badmeester Pieter (die we al bijna nét zo lang kennen) heeft dat al voor ons kunnen verzorgen en hij is ook nauw bij de plannen betrokken.

Vooraf wilden we wél ff de haalbaarheid van ons plan weten.  Zoals gezegd zwemmen we al een hele tijd elke week samen, maar dat is toch vrij beperkt. Wekelijks drie kwartier waarin maximaal zo’n 85 a 86 banen werden gezwommen. We moesten dus een flink stuk zwemmnen om te weten waar we staan zodat we iets konden zeggen over de benodigde training. Een nul-meting zogezegd. En die was gepland op zaterdag 9 juli j.l. We zouden proberen om 5 keer een uur zwemmen met steeds een uur rust ertussen.

Vooraf tijdens het omkleden zorgde Pieter nog even voor een lekker bakje koffie en klokslag 8 uur in de ochtend plonsden we in het water voor het eerste uur. Nou, dat ging gesmeerd. Om ons niet te forceren deden we het bewust erg rustig aan en werden er in het eerste uur maximaal 96 banen gezwommen. Na een uurtje rust waarin er wat gegeten werd begonnen we aan het tweede uur. Nog steeds geen probleem, 100 banen op de teller.

Het derde uur ging nog steeds goed en ook deze keer konden we er weer 100 banen bijschrijven. Alleen kwamen nu wel (bij mij tenminste) de eerste protesten van mijn beenspieren. Bij de schoolslag kreeg ik last van de binnenkant van m’n dijen waardoor ik heel veel borscrawl moest zwemmen en ik begon m’n schouders wat te voelen. Ik stond mezelf toe deze keer het trapje te gebruiken om het water uit te komen.  (Dat is er tenslotte eigenlijk alleen voor ouwe l*****

In dat rustuur kwam Alke ook met broodjes en andere lekkere dingen langs. Vooral het bakje druiven werd dankbaar aanvaard. We moesten tussendoor echter steeds kleine beetjes eten om daar tijdens het zwemmen geen last van te krijgen.

Het vierde uur kwam de man met de hamer voorbij. Veel last van kramp in mijn bovenbenen maar met veel borstcrawl waarbij ik m’n benen wat liet slepen konden we toch 92 banen zwemmen. Tijdens het rust-uur daarná heb ik voorzichtig heel veel rek-oefeningen gedaan in de hoop de kramp er daarmee uit te rekken. Ook mijn schouders voelden trouwens wat stijf aan.

Het laatste vijfde uur ging weer een stuk béter. Natuurlijk werden we wél aardig moe en was het het tempo van het begin al echt niet meer. Maar toch konden we er nog 92 banen uitpersen.  Blij dat we het gered hadden en moe maar voldaan klommen we uit het water (en alwéér via het trapje .

 Het was erg leuk dat Rianne (de dochter van Smidje) ons ieder verraste met een mooie bloem als beloning voor onze prestatie van die dag. In een verder verlaten bad gingen we douchen (mijn haar voelde aan als touw), omkleden en naar huis.

Bij elkaar tel ik over 5 uur toch 480 banen van 25 meter. Da’s 12000 meter, ofwel 12 kilometer. Mmm… Toch een aardige afstand   Ennehhh, hoeveel calorieën zou ik nou gebruikt hebben? “Het internet” zegt dat ik 750 calorieën per uur heb verbruikt. Daś over 5 uur dus 3750 calorieën in totaal. Goeie manier om af te vallen lijkt me. Het is alleen een beetje vermoeiend.

We hebben er nu in ieder geval vertrouwen in dat het moet lukken. We moeten nog een trainingsschema maken en het zou ook goed zijn als we wat voedingsadviezen konden krijgen. We hebben nu ook ervaren dat een goede lichamelijke verzorging noodzakelijk is. Steeds goed rekken en strekken dus, maar een of meerdere mensen die bedreven zijn in sportmassage en ons op die dag volgend jaar willen helpen zijn ook erg welkom. Natuurlijk allemaal wél voor het goede doel

Klik op het plaatje voor meer foto’s

Omdat ik me de laatste jaren nogal met vliegtuigjes bezig hou leek het me leuk eens een stelletje échte te gaan bekijken. De tweejaarlijkse vliegshow op Le Bourget (Parijs) was daarvoor volgens mij een mooie gelegenheid. Er werd door een busbedrijf (Sabeh-tours) een eendaagse tocht georganiseerd waarvoor ik me heb ingeschreven.
Nouja, dat ééndaagse is een beetje rekbaar. Vertrek op zaterdagochtend om 02.30 uur en weer terug op zondagochtend om 01.00 uur. Ik was ingestapt op het station Oost in ‘s-Hertogenbosch en toen ik een kleine 24 uur later weer terug naar huis reed moest ik goed opletten om op dat stukje naar Boxtel niet in slaap te sukkelen

We kwamen om ongeveer half negen aan op Le Bourget, maar eer dat de bus geparkeerd stond en we de wachtende rij door waren was het kort bij half tien. Het zou “volgens Internet” mooi weer zijn in Parijs. Toen we aankwamen was het echter nog zwaar bewolkt, maar aan het einde van de ochtend trok het helemaal open en werd het gewoon zonnig en warm.

Nadat ik de toegangscontrole door was had ik al meteen mot met een klein mannetje dat op mijn rugzak wees en bleef herhalen “le tack, le tack, le tack” en toen ik hem niet begrijpend aankeek dat nóg dringender en luider ging herhalen. “Ja en?” vroeg ik hem in het Nederlands. “Wat wil je nou?” Gelukkig werden we gered door iemand anders van de controle die mij in het Engels vroeg of ik mijn rugzak even wilde openmaken. Het was voor dat mannetje best een schok dat er mensen waren die géén Frans verstonden. Hij reageerde tenminste heel erg verbaasd.
Nouja, toen ik de rits van mijn rugzakje half open had was het alweer oké en kon ik doorgaan. Een controle met de Franse slag zullen we maar zeggen…

Het evenement is gewoon een hele grote internationale beurs. Veel burgervliegtuigen, maar ook heel veel militaire. Er waren heel veel landen vertegenwoordigd. Niet alleen met vliegtuigen, maar óók met allerlei materialen en gereedschappen waarmee ze vliegtuigen in elkaar zetten. Een paar gigantische hallen met stands maakten deel uit van het evenement. De eerste paar dagen zijn ook alleen voor de zakenmensen/ bedrijfsleven en pas vanaf vrijdag kunnen de gewone luchtvaartenthousiasten naar binnen. Dat zijn dus met name heel veel spotters waarvoor het belangrijkste doel was om zoveel mogelijk vliegtuigen op de foto te zetten. Een jongen voor mij in de bus had die dag 1200 foto’s gemaakt, met de moderne digitale camera die als je het knopje effe te lang ingedrukt houd meteen een stuk of tien, vijftien foto’s maakt niet zo héél erg moeilijk overigens. Met name voor de vliegshow was dat overigens wél erg makkelijk.

Als modelvlieger was ik overigens niet helemaal aan het verkeerde adres. Ik vond het opvallend hoeveel radiografisch bestuurbare vliegtuigen er waren (Drones). En groooot ook. Dat had ik zeker niet verwacht. Het bekende Amerikaanse vliegtuig de “Predator” heeft bijvoorbeeld een spanwijdte van 20 meter, is 11 meter lang en kan maar liefst 18 uur in de lucht blijven. Heel veel van die dingen hadden een propeller voortstuwing, maar ik heb er óók gezien met twee straalmotoren.

Tegenover deze relatief kleine vliegtuigjes stonden natuurlijk de giganten als de Lockheed C-5 Galaxy (met een spanwijdte van bijna 68 meter en een lengte van ruim 75 meter) en natuurlijk de splinternieuwe Airbus A380. Een spanwijdte van zo’n 80 meter en een lengte van 73 meter maken het tot het grootste passagiersvliegtuig ter wereld. Er kunnen ook tot  zo’n 850 passagiers in (afhankelijk van het type).
Met de luchtshow ‘s-middags kregen we hem nog in de lucht te zien.

Zo rond één uur ‘s-middags begon de luchtshow. En er werd écht gestunt! Eerst waren het  kleinere propellervliegtuigjes die de gekste capriolen uithaalden en waarnaar het publiek ook zeer geinteresseerd keek.  Na verloop van tijd werd dat echter toch weer “gewoon” en werd de aandacht minder.
Maar daar hadden ze iets op bedacht.  Met donderend geweld werden die capriolen door  straaljagers nog eens dunnetjes over gedaan. Goeiedag, wat een gigantisch geweld (en wat een téringherrie). Loopings, rolls en zelfs een snaproll (wel wat langzaam, maar het lukte wel).
Nou vlieg ik zelf met modelvliegtuigjes en daarvoor gelden toch dezelfde natuurwetten. Het grappige was dat ik ontdekte dat ik bij een aantal stunts wist wat er zou gebeuren. Gewoon omdat ik dat zelf (met name op de flightsimulator óók vaak gedaan had en daar al de nodige keren mijn vliegtuigje in de grond geboord heb als ik het fout deed.   Gelukkig zijn de gevolgen daar een stuk minder groot…

Spectaculair was ook de demonstratie van de airbus. Een gigantisch vliegtuig dat redelijk kort voor je neus en boven je hoofd capriolen uithaalt die je bij een passagiersvliegtuig nog nooit hebt gezien. Opvallend hoe ontzettend langzaam het leek te gaan. Ik had echt het idee dat hij in een stall terecht zou komen en tegen de grond zou gaan.  aanvankelijk schrok ik er gewoon zelfs van.

Affijn, er was heel veel te zien en het was best leuk. Het terrein barstte van de tentjes waar eten en drinken werd verkocht en ook de officiële merchandise zoals petjes en vliegtuigmodelletjes. Natuurlijk tegen exorbitante prijzen. Ik heb nog een frietje gekocht (natuurlijk Franse frietjes en wat cola (om een beetje wakker te blijven en ben mijn dag prima doorgekomen. Om half zeven weer vertrek naar huis omdat dan de verplichte rusttijd van de chauffeur pas voorbij was.
Tegen tweeën lag ik weer thuis in bed en heb de volgende ochtend een gat in de dag geslapen…

Klik op het plaatje voor méér foto’s

(Of hoe haal je het bloed onder de nagels van je klanten vandaan)

Op een of andere manier was mijn favoriete zender radio twee van de kabel verdwenen. Ikke zoeken naar die zender, maar er kwam vanalles langs, behalve radio2

Wacht! ik heb toch internet! Effe zoeken en jawel, op de website van Ziggo vond ik al snel een zenderoverzicht van mijn woonplaats. 101.10 moest het zijn…
Mmm… een bandje
"Helaas is de radiozender niet meer beschikbaar voor doorgifte op deze frequentie. Ziggo beraadt zich over de invulling van de nieuwe radiozender"

Nou, dan bellen we toch ff!….

"dit informatinummer kost 10 cent per minuut"
Jaja, dat wéten we wel hoor!

"Ziggoklanten bellen gratis via het internet"
En nog gauw ff van mijn centen reclame maken óók?

Hehe, eindelijk het menuutje (dat vinden we tegenwoordig dus al gewoon).
Kies 1 voor….
Kies 2 voor….
Kies 3 voor…
Nou, twee dan maar

Kies 1 voor….
Kies 2 voor….
kies 3 voor…
Zucht…. Ik kies twee

Kies 1 voor…
Kies 2 voor…
Krijg nou wat! Ken dat nou niet anders?
Ik kies 1 (mopperdemopper)

Eindelijk!!!
"Goede morgen, met <naam> waarmee kan ik u van dienst zijn?"

Ikke:
Goede morgen, met Thieu Trum. Ik zoek de golflengte van radio 2 in Boxtel voor de kabelradio. Op de website staat een golflengte die niet meer klopt.

Ziggo helpdeskmedewerker:
"mag ik uw postcode en huisnummer?"

Ikke:
Mijn postcode is 5283.
Waar heeft u mijn huisnummer voor nodig?

Ziggo helpdeskmedewerker:
"nou, dan kan ik zien met wie ik spreek"

Ikke:
Dat heb ik u net verteld.

Ziggo helpdeskmedewerker:
"ja, maar het is allemaal in regio's verdeeld"

Ikke:
Dat begrijp ik, ik heb u net gezegd dat het voor Boxtel is

Ziggo helpdeskmedewerker:
"Ja maar ik moet kunnen zien met wie ik spreek"

Ikke:
Dat heb ik u toch al verteld?

Ziggo helpdeskmedewerker:
"Ja maar dan weten wij het zéker, Wij vertrouwen het niet zomaar."

Ikke:
Goh. ze zijn bij Ziggo wel erg wantrouwend
Het gaat maar om wat simpele zenderinformatie hoor…

Ziggo helpdeskmedewerker:
"Ja maar ik moet dit kunnen loggen"

Ikke:
Het gaat alléén om wat zenderinformatie. waar heeft u die gegevens dan toch voor nodig?

Ziggo helpdeskmedewerker:
"Dus u wilt die gegevens niet geven?"

Ikke:
Zucht… hier is het huisnummer.

Ziggo helpdeskmedewwerker:
"mag ik de letters van de postcode?"

Ikke:
Zucht… Hier heb je de letters
En zou je nou die zenderinformatie voor me kunnen opzoeken?

Ziggo helpdeskmedewerker:
"ja, ik ben er al mee bezig. Ik wil hier zo snel mogelijk vanaf"

< het is even stil>

Tuu tuu tuu tuu tuu tuu tuu tuu tuu tuu tuu…

Mmm… (ik zeg een heel lelijk woord, of eigenlijk wel een paar)

Nou, dan maar verder zoeken op de website van Ziggo.
Ah… Hier kan ik terecht. "Stel je vraag aan Tess"
ff mijn vraag intypen:
"Op het zenderoverzicht staat in Boxtel radio 2 op 101.1. Ik krijg daar echter een 'bandje' dat de zender daar niet meer staat. Wat is de juiste frequentie?"

Een nieuwe pagina verschijnt met bovenaan in koeieletters mijn vraag en daaronder dezelfde algemene uitleg die ik eerder gezien heb.
"Heeft dit antwoord je geholpen? <ja>  <nee>"
Zucht… Ik Klik op <nee>

"Om je zo goed mogelijk te kunnen helpen, vragen we je om een toelichting."

Mmm… wat valt hier nou op toe te lichten?
(kopieert dezelfde tekst nog eens in het tekstvak ernaast en klikt op <ok>)

Er verschijnt een melding:"Bedankt voor je feedback"

AAAAAAAAAAAaaaaaaaaaaaaaaaaaaarrchh…………..

Ook dit jaar weer met een aantal vrienden naar Egmond aan zee geweest. Twee leuke dagen, een geweldig hotel met uitstekend eten en twee mooie wandeltochten.

Deze keer géén sneeuw. Maar daar hadden we ook niet op gerekend. De kans daarop is natuurlijk erg klein. De eerste dag prima weer met wat later nog een zonnetje. De tweede dag was het wat minder. Het miezerde af en toe, maar over het algemeen hielden we het droog.

Deze keer alleen gezien dat ze de Noordzee “aan het dempen” waren. In het kader van de kustverdediging werden er vlak voor de kust miljoenen tonnen zand in het water gekieperd die dan vervolgens door stroming, golfslag en wind weer extra duinen moesten opleveren. Het was een spectaculair gezicht.

Windmolens op zee zijn tegenwoordig ook heel gewoon, maar een schip dat op palen staat om die dingen te onderhouden is toch iets bijzonders. Raar gezicht hoor…

Affijn, weer genoten van het eten, de sauna en de wandelingen. Volgend jaar wéér…

Klik op het plaatje voor méér foto’s

Website Egmond wandelmarathon

Ik ben beginnend modelvlieg-piloot….
Da’s het excuus voor dit verhaal

Het is uitermate onverstandig om zonder goede begeleiding te beginnen met zware motorkisten. Daarmee kun je behoorlijke brokken maken.
Tegenwoordig echter zijn er zogenaamde parkflyertjes te koop die vrijwel niets wegen en die heel leuk vliegen. Het enige nadeel is dat er heel weinig tot geen wind moet staan om met die dingen buiten te kunnen vliegen.

Afgelopen woensdag was het zover. Het was windstil en ik toog met mijn ruim 5 ons wegende vliegtuigje naar ons vliegveld.
Het moest natuurlijk wél volgens ‘het boekje’. Allereerst moesten alle roeren de goeie kant uit bewegen en na controle bleek dat dat klopte. Daarna een range-check om te controleren of de ontvanger ook over een langere afstand deed wat ie moest doen. Dat klopte ook.
Daarna het controleren van het zwaartepunt. Het kistje hing keurig zoals hij moest hangen, maar daar had ik nog niet genoeg aan.
Even een klein recht toe recht aan glijvluchtje maken waarbij het kistje zo’n meter hoog kwam. Alles werkte goed en het zwaartepunt leek ook nog steeds goed.
Dit werd een paar keer herhaald om wat gevoel over dit kistje te krijgen. Helaas was het gras nét ff te lang voor de kleine wieltjes zodat de neus een paar keer de grond in dook. Het propellertje bleef echter heel.

Daarna het gas er op en het vliegtuigje kwam goed los. Een bochtje naar links over de toch wel errug hoge mais heen en zo verder het rondje voltooien.
Heee, dat ging lekker zeg! Een landinkje was net ff te hard, maar alles nog heel.
Nog maar eens een keer. Opstijgen, rondje,… Verrek waar komt die boom nou opeens vandaan!
Snel naar links sturen! Niet teveel!!!
Wél teveel.
Met een keurige snoekduik boven in de boom. Ik krijg er zowat ervaring in…

De bomen die aan één kant langs ons veld staan zijn toch wel hoog. En het kistje lag echt helemaal bovenin. Je wilt niet weten wat ik allemaal heb geprobeerd, maar het ver***te ding hing zo vast als een huis.
Met een touw met iets zwaars er aan gooien, flink aan die takken rukken, geen beweging in te krijgen.
Ondertussen was het al hardstikke donker dus maar onverrichte zaken naar huis.

De volgende morgen vroeg ff langs het veld om te kijken of het kistje op miraculeuze wijze al uit de boom was gekomen. Aangezien het nog steeds bladstil was (zul je nét zien) kon ik dat wel vergeten. Die avond bij een kennis een laddertje geleend waarmee ik tenminste in die boom kon klimmen.
Ik was nu weliswaar ongeveer vier a vijf meter dichter bij mijn vliegtuigje, maar dat hing nog steeds zo’n 5 meter boven mijn hoofd. De tak waarop het lag was heel dik en wees stijl omhoog. Daar klom ik echt niet in, helemaal levensmoe ben ik niet. Ik kreeg ook maar nauwelijks beweging in die tak.

Ondertussen kwam er een reuze onweersbui mijn kant op en even later was ik boven in die ver**kte boom drijfnat geregend en bliksemde en rommelde het aan alle kanten. Ik droop dus (letterlijk) maar af. Natter kon het allemaal toch niet meer worden.
De volgende dag weer een kans.

Ik had me bedacht dat er in de opslagruimte van onze modelvliegclub een lange vishengel lag die ik mooi kon gebruiken. Met het laddertje de boom in en met de Hengel naar mijn vliegtuigje “vissen”
Zo gezegd zo gedaan en het lukte. Eindelijk had ik het ding beneden…
Aan het vliegtuigje zelf mankeerde wonderbaarlijk weinig. De vleugel was losgeslagen en er zaten wat deukjes in maar de romp mankeerde voor zover ik kon zien helemaal niets. Epoxy-lijm doet wonderen heb ik ondertussen geleerd.
Nu thuis kijken of de electronica het nog deed. Hoewel ik geen vocht in de ontvanger zag zitten heb ik hem met een fóhn goed drooggeblazen. Daarna FF een verse accu aangesloten en,… alles werkte zoals het hoorde!
Het zal wel beginnersgeluk zijn.

Ik denk dat ik morgen weer ga vliegen…

We komen al heel lang in Friesland om daar te genieten van de ruimte, het water en de gezellige dorpen. Meestal in de herfstvakantie gaan we er met de hele familie naartoe.
Al ruim tien jaar komen we nu op de Kuilart in Koudum. Een leuk en ruim vakantiepark met huisjes, een grote camping, een zwembad en heel veel zeilboten te huur.

We zagen wel dat de huisjes al oud en voor de huidige begrippen best primitief waren, maar het was daardoor ook een relatief goedkope vakantie.
‘s-avonds zaten we vaak bij elkaar om, onder het genot van een drankje, wat te ouweh*** en altijd gaat er ook een dartbord mee dat op een op maat gemaakte plaat hard- en zachtboard precies op de bovenkant van een lambrisering past.

Afgelopen jaar bleek dat er zeven van “onze” huisjes gesloopt zouden worden waarna er liefst 14 nieuwe luxe huisjes zouden komen. De tekeningen waren al klaar dus deze werden al goed bestudeerd. In april 2010 zouden ze klaar moeten zijn.
Alke opperde het idee om ze dan ook in april eens te gaan testen.
Met ons complete gezin (kinderen, aanhang en kleinkinderen) werd een nieuw huisje voor een weekeinde besproken.

Het viel niet tegen. De huisjes zijn ruim en erg luxe. Omdat de winter erg had tegengezeten was alles nog niet perfect, maar je kon aan alles merken dat ze daar hun best deden het ons zo goed mogelijk naar de zin te maken. Het bleek dat zelfs de meubels nog gehuurd waren. Toen wij weer vertrokken werden de definitieve meubels geplaatst.

Afwasmachine, grote ruime koelkast, kleine vrieskast met drie laden, grote combi-oven, twee toiletten, badkamer met ligbad boven en douce beneden, CV en vloerverwarming, grote flatscreen TV en dvd-speler. Ook nog prima boxspring-bedden en ruime kamers.

Het weer deed ook zijn best. We konden lekker in het zonnetje zitten. Jammer alleen dat er daarvoor vrijwel geen wind stond. Het zeilen lukte daardoor helaas niet

We hebben het er al over gehad deze huisjes ook in de komende Herfstvakantie te huren en dat gaat waarschijnlijk wel gebeuren. Ik heb echter toch nog één grote vraag:

Waar laten we nu het dartbord??

Klik op het plaatje voor méér foto’s

Ongeveer 35 jaar geleden zagen wij een mooi houten plafond dat wij ook graag in onze eigen huiskamer wilden hebben. Niet de gewone schrootjes, maar brede planken met een kleine tussenruimte op zwart “Firetdoek” als achtergrond.

Prachtig ja, 35 jaar geleden dus. We hadden al vaker over ‘opknappen’ gesproken. Hier en daar was er al het nodige gerepareerd en het zwarte viltdoek aan de achterkant zag er ook niet meer uit. Af en toe dwarrelde er wat zwarts omlaag.
Alleen, het was zo’n karwei en het gaf allemaal zo’n zooi!

Uiteindelijk is het allemaal nog vrij plotseling geregeld. Via-via kregen we het telefoonnummer van een goeie stuckadoor en na enig overleg wisten we hoe we het wilden aanpakken. De donkere stenen van het schoon metselwerk zouden wit worden gemaakt (kleur 9010), het hout er uit, gipsplaatjes er in en dat mooi laten stucken. Het voordeel was dat ik er mooi de leidingen voor de luidsprekers en Internet achter kon wegwerken. Wél moesten er de nodige tengels tussen worden gezet omdat de hartafstand van de oude tengels te groot was voor de gipsplaatjes.
Een zwager met een schiethamer maakte dat een stuk makkelijker. Met een paar doffe klappen zat er wéér een tengel vast en dat schoot wél op!

De stuckadoor had nog zó gewaarschuwd, zorg dat de rode letters van de fabrikant naar het plafond gekeerd zitten! Toen alle plaatjes er op zaten bleek echter dat mij bij een stuk of drie plaatjes de rode letters vrolijk aankeken. Shit! niet gezien (Ja, het was laat geworden en we waren toch wel moe). Toen ik de stuckadoor vroeg of dat niet zo kon blijven zitten vertelde hij dat dat voor hem geen enkel probleem was. Ik had alleen de kans (het wás een kleine kans) dat de letters naderhand door ons mooie nieuwe plafond heenkwamen.
Ik heb ze toch maar ff omgedraaid…

Ik zal je verder niet vermoeien met het gesjouw met de steiger die over de hele kamer kwam en de zooi die het stucken je brengt. De stuckadoors (het waren er twee) hebben ons nog prima geholpen met de steiger terug op de aanhanger laden.
Daarna was het een kwestie van schoonmaken en allerlei dingen ophangen enzo. Helemaal klaar is het nog niet. We willen de deuren ook licht maken en de kozijnen netjes afwerken. Maar we zitten er voorlopig weer tof bij.
Kijk maar eens hoe het geworden is…

Klik op het plaatje voor méér foto’s

Afgelopen weekeinde, 23 en 24 januari, ben ik met een paar wandelvrienden weer naar de 2-daagse halve wandelmarathon in Egmond aan Zee geweest. Omdat het de tweede keer was wist ik wat me te wachten stond, ‘smiddags lekker zwemmen en naar de sauna in het hotel, ‘s-avonds doorzakken in de kroeg en ‘s-morgens een stukkie lopen.
Afzien dus
Het uitgebreide dinee met ruime ijs-bar (met véél slagroom) voor het avondeten maakt het natuurlijk extra zwaar…

We gingen natuurlijk wél voor de mooie natuur… Het eerste deel van de tocht langs het strand en dan terug door de duinen. In totaal twee keer ruim 21 kilometer lopen. Er zijn twee routes, de noord- en de zuidroute die je in die twee dagen beurtelings loopt en de Nordic Walkers (waar wij toe behoorden) lopen tegengesteld aan de gewone wandelaars. Omdat er ongeveer 1600 Nordic Walkers waren en bijna 13000 gewone wandelaars was het op onze route een stuk rustiger.

Prima verzorgd hoor, daar in Egmond. En de natuur is ook inderdaad schitterend. De eerste ochtend zagen we vlak voor het strand zowaar een paar zeehonden met hun koppie boven water uitkomen, die nieuwsgierig naar de drukte op het strand keken. We hoorden later dat daar in deze tijd visnetten uitgezet worden die vervolgens als rijkgedekte tafel voor die zeehonden dienen. Vinden de zeehonden waarschijnlijk prima, maar de vissers daar ietsje minder…
Vlak voor het einde van de eerste tocht kwamen we zomaar een tent tegen waar ze chocolademelk met appeltaart verkochten. We hoorden van een van onze metgezellen dat er in chocolade veel magnesium zit dat voor het herstel broodnodig is. We móesten dus wel naar binnen, en ach, de appeltaart namen we dan maar voor lief…
Één van ons vond het trouwens erg jammer dat er helemaal geen sneeuw meer lag. En er was de afgelopen tijd nog wel zoveel gevallen. Helaas, meer dan wat kleine ver-ijsde plekken met sneeuw zagen we die dag niet.

‘s-Avonds laat hoorden we dat het was gaan sneeuwen en de verwachting voor de volgende dag was hoog gespannen. Inderdaad bleek er een behoorlijke laag verse sneeuw te liggen. Het zou ook wat kouder zijn zodat we ons uit voorzorg maar extra inpakten.
Het strand en de duinen waren prachtig om te zien. Een beetje onwennig ook wel. Je komt tenslotte over het algemeen ‘s-zomers op het strand en dan hoop je niet bepaald op sneeuw
Er stond weinig wind, die nog van land af waaide ook waardoor de zee als een spiegel zo vlak was. Ik heb nog nooit zo weinig golfslag op zee gezien als dáár.

Van het strand af door de duinen leek het of we door een sprookje liepen. Mooie vergezichten en dat allemaal bedekt met een dikke laag verse sneeuw. Het enige nadeel was dat het op best wel veel plaatsen behoorlijk glad was.
Het klinkt misschien gek, maar we hadden het ondertussen best warm gekregen. Tussen de duinen was het al helemaal vrijwel windstil en we hadden ons goed warm ingepakt. Af en toe kon het op een open stukje wel lekker koud waaien maar dat was toch geen partij voor de lagen met warme kleren.
Zo zie je maar, als je het koud hebt in de winter moet je gewoon naar Egmond aan zee

Iets over de helft vonden we weer een gelegenheid ons magnesiumtekort aan te vullen met een beker hete chocolademelk, maar omdat het de tweede dag was vonden we het noodzakelijk ook onze energie-voorraad aan te vullen. Appeltaart leek ons daarvoor het beste en het laatste stuk van de tocht was dan ook geen probleem meer.
Toen we weer bij Egmond kwamen zagen we dat de jeugd zich daar uitstekend vermaakte met sleeën. Hoge duinen zat waar ze met veel plezier en een rotvaart vanaf gleden.
Bij het eindpunt kregen we onze verdiende medaille Een flinke plak ijzer hoor, woog er goed in.

Het waren weer twee mooie dagen. In het hotel nog een bakje koffie ter afsluiting en dan op weg naar huis. De wegen waren gelukkig prima te berijden zodat de reis voorspoedig verliep.
Het is weer voor herhaling vatbaar…

Klik op het plaatje voor méér foto’s

Website Egmond wandelmarathon

Al weer vier maanden niet geschreven op de weblog. Vanmorgen keek ik eens goed en zag dat de rechterkolom verdwenen was. Het zal wel aan de lay-out of vernieuwingen van weblog.nl liggen maar daaruit blijkt dus dat ik te weinig met onze weblog bezig ben….

Geen tijd is geen excuus want ondanks de drukte op het werk kijk ik vaak op hyves en zet ik regelmatig iets bij de wiewatwaar.

Geen nieuws is het ook niet want de afgelopen maanden is er genoeg gebeurd. Er zijn er twee achterneefjes geboren. Dick us ernstig ziek geweest. De verkoop- en bouwactiviteiten van het huis van Bas en Louke en de regelmatige aanwezigheid van de kleinkinderen zorgen ook wel voor "gesprek"stof". De hoeveelheid sneeuw met alle voor- en nadelen (en foto’s). Genoeg onderwerpen geweest om over te schrijven dus.

Conclusie: Het is dus geen zin om te schrijven. Zin kun en moet je soms maken maar wil ik dat ook? Ik weet het niet. Straks eerst maar eens kijken naar de layout en dan zien we wel weer. De regel bovenin over het onregelmatige schrijven klopt dus wel